Pshemsky

     Może najlepiej będzie zacząć od stwierdzenia, że nie jestem żadnym aktywistom środowiskowym, ekologicznym działaczem czy ideologiem mającym na celu naprawę naszej planety oraz mentalności panoszących się niej szkodników w postaci niczego nieświadomych ludzi. Faktem jednak jest to, że moje młode córy stąpają po tym świecie już od paru ładnych lat. Ja przyglądając się im oraz zastanej rzeczywistości zacząłem się zastanawiać w jakim świecie przyjdzie mojej latorośli żyć za parę dekad. Na szczęście, dzięki łasce internetu wiedza nie jest już dobrem luksusowym. W obecnych czasach każdy może trochę pogrzebać, sprawdzić, doczytać lub po prostu oglądać skondensowany materiał odnoszący się do konkretnego zagadnienia. I właśnie jednym z takich informacyjnych źródeł jest film dokumentalny dostępny na Netflix pod tytułem „Cowspiracy: Tajemnica równowagi ekologicznej środowiska” z 2014 roku. Nie będę ukrywał, iż głównym zapalnikiem, który popchnął mnie w kierunku tego filmu był „...

     Są takie filmy, które towarzyszą nam od dzieciństwa. Mimo upływu wielu lat wielokrotnie do nich wracamy odkrywając kolejne warstwy, których kiedyś nie rozumieliśmy lub po prostu były niezauważalne przez nasz „mały ignorancki rondelik”. Właśnie takim filmem jest dla mnie „Ostatni Mohikanin” w reżyserii Michela Mann’a. Ten epicki dramat historyczny z 1992 roku jest moim nierozłącznym kompanem już samego początku mojej filmowej przygody. Zasiawszy ziarno fascynacji za czasów kasetowego piractwa, powoli wyrastał podlewany wielokrotnymi wypożyczeniami z legalno-lokalnych wypożyczalni VHS, by dojrzeć na własnym DVD i zakwitnąć w postaci zakupionej kilka dni temu blue-ray’owej edycji specjalnej. Wraz z wiekiem i następnymi seansami zauważałem kolejne wymiary filmu. Może właśnie dzięki temu, że Michel Mann wyzbył się bezczelnego „opluwania” widza patosem, cynizmem czy „rozbebeszonymi uczuciami” a w zamian pozwolił delikatnie dryfować wszystkim wątkom. Budując realia historyc...

     Kiedy doskwiera Ci życiowa apatia, ogólne zniechęcenie związane z brakiem energii i motywacji. Kiedy praca dosypuje nowe łopaty irytacji do życiowego pieca a ludzie zaczynają Cię przygniatać nawałem rozpylanych przez siebie problemów. Kiedy czujesz, że coś jest nie tak, a Twoje myśli ganiają się nawzajem w kółko i nawet nie próbują obrać jakiegoś sensownego kierunku. Kiedy wydaje Ci się, że Twoje problemy nie mają rozwiązania i zaczynasz już wchłaniać depresyjną aurę codziennej rzeczywistości. Może to właśnie ten moment, a stan, w którym obecnie się znajdujesz skręca w kierunku umysłowych potrzasków wymienionych powyżej. W takiej chwili mogę Ci z całego swojego empatycznego serca powiedzieć: weź się przejdź, przebiegnij, zmęcz …a najlepiej wszystko zrób za jednym zamachem i zresetuj swój baniak, ciało i podejście do tymczasowej rzeczywistości. Często najprostsze rozwiązanie, dostępne w zasięgu ręki jest właśnie tym najlepszym. A jego dostępność i zwyczajność, sprawia...

    Parę dni temu otrzymałem wiadomość od dostawcy usługi subskrypcji. Niestety ale powiadomienia subskrybentów o nowych wpisach na blogu nie są już aktywne i muszę się rozglądać za innym usługodawcą. Jeśli ktoś z czytających wie nieco więcej na temat usług subskrypcji oraz portali zajmujących się takowymi to będę wdzięczny za wszelakie informacje.  Pozdrawiam Cię serdecznie drogi czytelniku i do następnego przeczytania.

     Wśród wielu pozycji gnieżdżących się na mej filmowej półce nie mogłoby zabraknąć ojczystych produkcji. Nie mógłbym spokojnie spać, gdyby na honorowym miejscu nie znalazł się filmu w reżyserii Marka Koterskiego o wiele mówiącym tytule „Dzień Świra”. I choć film miał swoją premierę w połowie 2002 roku (a więc prawie dwie dekady temu) to dalej niesie z sobą falę gorzkich przemyśleń upychanych między przaśnie przejaskrawiane gagi. Jestem po dzisiejszym seansie, i mogę śmiało stwierdzić, że moja ocena po kilku latach wcale nie uległa zmianie. Film dalej jest pełnoprawną tragikomedią wysokich lotów i sporą w tym zasługę ma Marek Kondrat. Aktor fenomenalnie odegrał rolę prawie pięćdziesięcioletniego Adasia Miauczyńskiego. To dzięki niemu wpływamy na absurdalny przestwór oceanu naszą refleksyjną łódką, która obiera kurs na dryfujące po horyzoncie wierzchołki ludzkich paranoi. Pan Marek Koterski, już od wielu lat prowadzi nas po ludzkich wariacjach i obsesjach. Zawsze podaje ...

     Różnie to bywało w szkole, lecz przeważnie z historią nie było mi po drodze. Być może to z winy nauczycieli i sposobu w jaki próbowali wlać chociaż odrobinę „historycznego oleju” do tego zakutego rondla? A może to kwestia podręcznikowych tematów, które nigdy nie schodziły z programowych torów twardo wytyczonych przez oświatę? Teraz po wielu latach przestało to mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie, a historia była dla mnie niejako zamkniętym tematem (nie licząc drobnych odchyleń w kierunku filmów dokumentalnych). Lecz sytuacja uległa mocnej zmianie dzięki odkryciu Podcastu Historycznego, któremu udało się otworzyć pewną „furtkę” w mej głowię, rozbudzając na nowo dwa jakże ważne elementy naszego życia – ciekawość i pragnienie wiedzy. Rafał Sadowski, który jest autorem Podcastu Historycznego jest prawdziwym pasjonatem z krwi i kości. Tematy, będące motorem napędowym podcastowych odcinków omawiają wydarzenia z różnych epok historycznych, lecz zawsze mają jeden wspólny ...

     Czasem sięgam pamięcią do czasów, kiedy to „salonowy” telewizor raczył nas maksymalnie kilkoma programami. Nie było mowy o internecie, a tym bardziej o tak popularnych ostatnimi laty platformach streamingowych. Wszystko miało swój czas a domowy rytm często wstrzeliwał się w okienka programów nadawanych przez telewizje publiczną. Wiadomo, że tydzień rządził się swoim prawami, a więc rodzice pracują a dzieci symulują naukę w szkolę. Czasem podczas choroby (lub wagarowej ucieczki) można było się nadziać na blok bajek dla przedszkolnego narybku, programy katolickie lub informacyjne programy o tematyce agro-rolniczej. W tym poście chciałem się skupić na innej tematyce a mianowicie na popołudniowych filmach przyrodniczych nadawanych w weekendy. To właśnie te programy najczęściej konsumowane przy pokościelnym, niedzielnym obiedzie były niejako tradycją i skutecznie wbijały się w okienka między godzinnym blokiem bajek studia Hanna-Barbera na TVP2 oraz kultowym (co zrozumia...

     Dawno, dawno temu, kiedy prasa czytana święciła swoje triumfy, wszędobylskie kioski RUCH’u były nierozłącznymi towarzyszami przystanków autobusowych. Te małe budki, panoszące się po wszystkich większych ulicach miast były pełne prasy oraz „życiowych niezbędników”. Wśród tanich perfum, słodkich zapychaczy, płynów do naczyń, papierosów, proszków do prania, podpasek czy tanich zabawek można było również zakupić czytadła różnej jakości i jeszcze „różniejszej” treści. Wśród magazynów, krzyżówek, miesięczników, dowcipów i czasopism leżących pokotem przed okienkami kiosku można było znaleźć (i zakupić za 1800- 3500zł) jedyny w swoim rodzaju tygodnik o wszystko mówiącej nazwie – Skandale. Dziś jest pierwszego kwietnia, a więc masa mniej lub bardziej wykwintnych żartów w sposób niekontrolowany rozprzestrzenia się po mediach społecznościowych. Fala absurdu i spaczonego humoru przywiała do mego baniaka zamglone wspomnienie tego tygodnika wychodzącego w pierwszej połowie lat d...

     Parę tygodni temu (już nie pamiętam z czyjego polecenia) dodałem do swej biblioteki podcast o nazwie „Tu Okuniewska”. Projekt rozpoczęty ponad dwa lata temu pełni nie tylko rolę podcastowego bloga, ale również sprawdza się jako nośnik przemyśleń i odczuć sponsorowanych przez emocjonalne wnętrze autorki. Wrażliwość Asi, która wraz ze swoim tobołkiem doświadczeń i refleksji przeniosła się na Islandzkie łono wprost z Warszawskiego kieratu korporacyjnego szybko zaskarbił sobie grono słuchaczy. Często poruszany temat związków, relacji oraz „wariacji” na oba tematy przerodził się w równoległy podcast o tytule „Ja i moje przyjaciółki idiotki”. Omawiane związki, uczucia oraz emocje (zarówno te pozytywne jak i te najgorsze) zaskarbiły sobie jeszcze większą rzeszę odbiorców. To właśnie lawina historii nadsyłanych przez słuchaczy rozpędziła „kulę śnieżną”, która z impetem wjechała w jeszcze szerszy świat owocując wydaniem na świat książki o tym samym tytule.  Choć z pocz...

     Myszy, rybki, chomiki, papugi, żółwie, króliki, jaszczurki, jeże, koty i inne domowe „mieszkadła” są jedynie wybrakowanymi substytutami. Prawda jest jedna i w głębi serca każdy ją zna – psy górą! Po pięciu latach goszczenia w domu wafla o imieniu Hugo, jedynie utwierdzam się w przekonaniu, że nie ma zwierzęcia bardziej wiernego, szczerego i oddanego niż owy psi przyjaciel. Prawdą jest również to, że psy mają swój własny charakter, który często może się ścierać z charakterem właściciela. Czasami psy mogą być samolubne stawiając swoje potrzeby na pierwszym miejscu – coś na zasadzie dziecka z wymaganiami typu: „ja, dla mnie, tu i teraz”, czasem mogą być zrzędliwe a czasem po prostu znudzone człowiekiem. Lecz na pewno nie można im odmówić wierności i bezgranicznej miłości do kochającego właściciela. Aktualnie, będąc w miarę świadomym właścicielem czworonoga staram się pozszywać strzępy pamięci i przypomnieć sobie jak to było, w „dzikich latach” dziewięćdziesiątych, kiedy...