Pshemsky

Dobrym wprowadzeniem (i przypomnieniem dla ludzi podobnych mi - czyli z pamięcią chomika) będzie oglądniecie tych piętnastu sekund Polskiej klasyki:   -> TU <-  a potem już lecimy dalej z wpisem.       „No i co? No i co?” „Zaszczekał” Maklakiewicz w Nie ma mocnych, nie mając żadnej innej odpowiedzi na swoje gapiostwo. Podobnie jest również w moim przypadku. Sunąc błogo po prokrastynacyjnych polach zmarnowanego czasu i wynajdywania coraz mniej wysublimowanych wymówek w końcu wjechałem myślowym kombajnem w kozi róg własnego rozczarowania. I podobnie jak Maklakiewicz – z braku konkretnego wyjaśnienia – rzuciłem się z łapami do z góry przegranej walki …tylko że w moim przypadku, była to walka z samym sobą. I tak wyciągnąwszy brudną gębę z pola zgnuśnienia, przetarłem prokrastynacyjne brudy i usiadłem zwykłego sobotniego popołudnia do z dawna wyczekującej mnie klawiatury. Sam nie wiem jak to się stało i łapie się za głowę widząc, że ostatni wpis na stron...

    Ludzie tworzą okazję, a okazję ściągają jeszcze więcej ludzi, kreujących jeszcze więcej okazji. Tak to właśnie działa w przypadku imprez tematycznych zrzeszających niezliczone masy "oryginałów" z całej (i nie tylko) Polski. Kiedy już zaczyna mi się wydawać, że znam większość osób, latających po popkukturowo-giereczkowej bańce, słuchanych przeze mnie podcastów trafiam na kolejną imprezę, która uświadamia mi w dobitny sposób jak bardzo się mylę. Warszawski RePlay! , któremu w ciągu paru miesięcy udało się wyrosnąć i zaznaczyć swoje miejsce na gęsto zasianej mapie polskich eventów spod znaku retro, poradził sobie całkiem zgrabnie. Udało mu się wykiełkować na lekko gorzkawej ściółce spróchniałego Pixela i można powiedzieć, że po przejęciu "pałeczki" skutecznie przewietrzył Warszawska atmosferę, załatwiając na dobre post Pixelowy niesmak. Obok standardowych sprzętów, masy wystawców, stoisk z popkulturowym dobrem, licznych muzeów i kolekcjonerskich inicjatyw można był...

     Już od dawna do tajemnic nie należy fakt, iż świąteczne wyskoki do ojczyzny przypominają pierwszoligowe wyścigi konne. Choć przygotowania "każdodniowego okrążenia" mogą pojawić się w planach na kilka miesięcy przed przylotem, to rzeczywistość skutecznie weryfikuję nasze wczesne zamysły. Nie na mocnych w momencie, gdy w grę wchodzi logistyka i rozrywanie rodzinnego jestestwa nie wiele różnych kierunków. Czas nie jest z gumy a ukontentowanie każdego członka rodziny odpowiednią ilością "atencji" jest zwykle marzeniem ściętej głowy. Święta mające być familijnym spoiwem, utwardzającym nawierzchnie murawy, często dorzucają kolejne "przeszkody", które skutecznie zmieniają wyścig w konkurs psychiczno-fizycznej wytrzymałości. Na szczęście istnieje kilka trików, pozwalających na zwolnienie tempa i popuszczenie cugli. W każdym wariactwie jest metoda i spotkanie z dawnymi znajomym czy paro dniowy wypad na łono natury może być doskonałą metodą na złapanie równowag...

     Może jeszcze nie ulubiony, może jeszcze nie wielokrotnie odświeżany, może nie najbardziej znany, ale na pewno warty polecania…a zwłaszcza na świeżo, po pierwszym seansie. Choć najczęściej publikuje wpisy, dotyczące moich ulubionych filmów, wrzucając je na filmową półkę , to przecież w między czasie konsumuje ogromną ilość innych filmów, z których często można wydłubać coś naprawdę dobrego. A więc zamiast ciągle wskakiwać do sentymentalnego wagonika dobrze znanych pozycji, postanowiłem napisać o czymś w miarę bieżącym, na co trafiłem przekopując się przez bezkres streamingowych pozycji zakopanych w niekończących się listach spod znaku „do obejrzenia”. A więc czas przedstawić ''winowajcę'' tego wpisu, czyli ''Najgorszego człowieka świata'' z 2021 roku w reżyserii Joachima Triera. I może zacznę arcybanału w postaci stwierdzenia: nie ma to jak trafić na odpowiedni film w odpowiednim momencie życia. Gdzieś tam zasłyszane, coś tam kiedyś powiedziane, a...

     Chyba każda znana mi osobą trafiła kiedyś na program ''Polacy za granicą'' . Prowadzony przez wesołą i bezpośrednią Agnieszkę Kołodziejską i znany wcześniej jako ''Polacy w świecie'' program, uchyla rąbka emigracyjnej rzeczywistości. Aga w naturalny i otwarty sposób przedstawia kolejnych bohaterów programu rozsianych po najdalszych zakamarkach globu, zgrabnie ''wyskrobując'' informacje dotyczące różnic kulturowych, zmiany podejścia do życia oraz codziennych realiów, z jakimi przyszło się zmierzyć naszym rodakom na emigracji. Sam jako pełnokrwisty emigrant, który z lekką autorefleksją spogląda na połowę życia spędzonego na Brytyjskiej Wyspie czasem zerkam zarówno na ojczyznę jak i inne miejsca w których ''trawa jest zawsze bardziej zielona''. Oglądając okazyjnie ''Polaków za granicą'' uzmysławiam sobie, że ludzie są wszędzie tacy sami, a to w jakim miejscu i z jakim samopoczuciem, będziemy funkcjonować ...

     Już sam nie wiem czy to kwestia czasów w jakich przyszło mi funkcjonować, czy może kwestia wszechogarniającej dostępności internetu oraz masy informacji płynących z mniej lub bardziej społecznych portali. A może to kwestia wieku i bycia osobnikiem ślizgającym się już po czterdziestce, który zadaje sobie już nieco inne pytania i szuka odpowiedzi w opiniach podobnych sobie jednostek? Ciężko jednoznacznie określić, lecz na pewno każdy, na pewnym etapie życia zaczyna skupiać się nieco bardziej na sobie oraz na tematach, wokół których orbituje nasze zdrowie.      Efekt cieplarniany, globalne konflikty, ogólnoludzki konsumpcjonizm, plądrowanie złóż naturalnych, islamski potop, postcovidowe popłuczyny czy polityczne zagrywki są tylko odległym tłem, gdy na tapet wchodzi zdrowie. Nastoletnia ''nieśmiertelność'' jest już odległą pieśnią przeszłości a wraz coraz gęściej prószącą siwizną oraz niemiłosiernie postępującym ''odwróconym irokezem'' człowiek stara si...

     Sporo wody upłynęło, odkąd jakiś konkretny rodzynek wylądował na mojej filmowej półce. 2026 wszedł żwawym krokiem w nasze życia, a Święta Bożego Narodzenia stały się już mglistym wspomnieniem poprzedniego roku. Przy tej bez okazyjnej okazji, postanowiłem, iż będzie to dobry czas by wstawić na półkę kolejny film, którego ‘’coroczne odgrzewanie’’ stało się poniekąd moją osobistą tradycją. Mowa tu o filmie ‘’Samoloty, pociągi i samochody’’ z 1987 roku.  Ta (wydaje mi się) mało znana w Polsce komedia w reżyserii Johna Hugesa to coś więcej niż łatwostrawny film do kotleta wypełniony slapstickowym i często szorstkim humorem. Pod grubym płaszczem wiecznych kłótni i niekończących się nieszczęść, kryją się najprostsze ludzkie emocje i ciepła empatia w najczystszej postaci. Ten film naprawdę zyskuje na wartości przy każdym kolejnym oglądnięciu. Lecz sam scenariusz były tylko prostym kinem podróży, gdyby nie genialny duet aktorski. Steve Martin oraz John Candy dodają eleme...

     ''Nowy Rok, nowy Ja'', rzekły miliony tych samych osób wraz z kolejną cyfrą wskakująca na kalendarz lub za życiowy kołnierz. I nie na w tym nic dziwnego, gdyż każdy po dłuższym okresie zasiedzenia lub życiowej stagnacji wypatruje głodnym wzrokiem nadchodzących zmian. Dodatkowa cyfra lub okrągła rocznica skutecznie motywują do pomysłów, lecz im większy ''przebieg'', tym pole do wprowadzania radykalnych zmian skutecznie maleje. Ciągłe zmagania z wolnym czasem, finansami, obowiązkami oraz mniej lub bardziej skutecznym dzieleniem życia między siebie a znajdujących się w naszym otoczeniu bliskich nie jest łatwym zadaniem. Często chaos i niechlujna bieganina wkradają się w naszą codzienność, odbijając się ''niezdrową czkawką'' na najbliższych. Dlatego moim hasłem na najbliższy 2026 rok będzie ''ARANŻACJA PORZĄDKU''. Tak, stopniowe poskramianie tego burdelu na kółkach, który sam sobie podpiąłem pod moje życiowe chomąto. Dopi...

     O tym, że pierwsza część ''Grand Theft Auto'' gościła (w przeważnie mniej legalnych kopiach) na ledwie zipiących blaszakach drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych nawet nie będę wspominał. Natomiast moja edukacja względem gier z serii GTA zakończyła się na przełomie wieków, kiedy to pod koniec 1999 roku na świat wypełza GTA2. Byłem świadom wychodzenia kolejnych części tej fenomenalnej gry, jednak poza drobnymi informacjami oraz krótkimi spotkaniami z coraz to nowszymi wcieleniami GTA na konsolach męczonych przez dzieciaki znajomych nie interesowałem się w ogóle tym tematem. Życie wcięło na dobre, gry schodziły to na coraz dalsze plany a wolny czas oraz zainteresowania spokojnie odpłynęły w zupełnie innym kierunku niż elektroniczna rozrywka.      Z czystej ciekawości, niesiony na fali lekkiej nostalgii oraz nieco przytłoczony wszędobylską ''gorączką'' związana przyszłorocznym nadejściem szóstej części postanowiłem, że się sięgnę po książkę Davida Kus...

     Wraz z biegiem lat człowiek mości sobie wygodne gniazdko do życia. Brak czasu i ciągłe zabieganie sprawiają, iż nasza rzeczywistość (często nawet nieświadomie) zaczyna się powoli kurczyć do swoistej bańki. Rodzina oraz najbliżsi ludzie z otoczenia, zasilanego przez pracę i zainteresowania stają się naszą rzeczywistością wpływając na to kim jesteśmy i w jakim punkcie życia aktualnie się znajdujemy. Nasz życiowy 'bąbel' należy jeszcze dopompować internetowymi znajomymi, którzy chcąc czy nie chcąc mają również wpływ na utwardzenie granic naszej 'bańkowej perspektywy'. Jednakże od czasu, do czasu możemy się nadziać na coś innego, nie mieszczącego się w widnokręgu naszych zainteresowań i znajdującego się gdzieś daleko na horyzoncie naszej świadomości. Dobrym przykładem takiego 'otwieracza umysłowego' może być książka ''Przegryw. Mężczyźni w pułapce gniewu i samotności''. Jest to rzetelny reportaż autorstwa Patrycji Wieczorkiewicz i Aleksandry H...