Pshemsky

     Chyba każda znana mi osobą trafiła kiedyś na program ''Polacy za granicą'' . Prowadzony przez wesołą i bezpośrednią Agnieszkę Kołodziejską i znany wcześniej jako ''Polacy w świecie'' program, uchyla rąbka emigracyjnej rzeczywistości. Aga w naturalny i otwarty sposób przedstawia kolejnych bohaterów programu rozsianych po najdalszych zakamarkach globu, zgrabnie ''wyskrobując'' informacje dotyczące różnic kulturowych, zmiany podejścia do życia oraz codziennych realiów, z jakimi przyszło się zmierzyć naszym rodakom na emigracji. Sam jako pełnokrwisty emigrant, który z lekką autorefleksją spogląda na połowę życia spędzonego na Brytyjskiej Wyspie czasem zerkam zarówno na ojczyznę jak i inne miejsca w których ''trawa jest zawsze bardziej zielona''. Oglądając okazyjnie ''Polaków za granicą'' uzmysławiam sobie, że ludzie są wszędzie tacy sami, a to w jakim miejscu i z jakim samopoczuciem, będziemy funkcjonować ...

     Już sam nie wiem czy to kwestia czasów w jakich przyszło mi funkcjonować, czy może kwestia wszechogarniającej dostępności internetu oraz masy informacji płynących z mniej lub bardziej społecznych portali. A może to kwestia wieku i bycia osobnikiem ślizgającym się już po czterdziestce, który zadaje sobie już nieco inne pytania i szuka odpowiedzi w opiniach podobnych sobie jednostek? Ciężko jednoznacznie określić, lecz na pewno każdy, na pewnym etapie życia zaczyna skupiać się nieco bardziej na sobie oraz na tematach, wokół których orbituje nasze zdrowie.      Efekt cieplarniany, globalne konflikty, ogólnoludzki konsumpcjonizm, plądrowanie złóż naturalnych, islamski potop, postcovidowe popłuczyny czy polityczne zagrywki są tylko odległym tłem, gdy na tapet wchodzi zdrowie. Nastoletnia ''nieśmiertelność'' jest już odległą pieśnią przeszłości a wraz coraz gęściej prószącą siwizną oraz niemiłosiernie postępującym ''odwróconym irokezem'' człowiek stara si...

     Sporo wody upłynęło, odkąd jakiś konkretny rodzynek wylądował na mojej filmowej półce. 2026 wszedł żwawym krokiem w nasze życia, a Święta Bożego Narodzenia stały się już mglistym wspomnieniem poprzedniego roku. Przy tej bez okazyjnej okazji, postanowiłem, iż będzie to dobry czas by wstawić na półkę kolejny film, którego ‘’coroczne odgrzewanie’’ stało się poniekąd moją osobistą tradycją. Mowa tu o filmie ‘’Samoloty, pociągi i samochody’’ z 1987 roku.  Ta (wydaje mi się) mało znana w Polsce komedia w reżyserii Johna Hugesa to coś więcej niż łatwostrawny film do kotleta wypełniony slapstickowym i często szorstkim humorem. Pod grubym płaszczem wiecznych kłótni i niekończących się nieszczęść, kryją się najprostsze ludzkie emocje i ciepła empatia w najczystszej postaci. Ten film naprawdę zyskuje na wartości przy każdym kolejnym oglądnięciu. Lecz sam scenariusz były tylko prostym kinem podróży, gdyby nie genialny duet aktorski. Steve Martin oraz John Candy dodają eleme...

     ''Nowy Rok, nowy Ja'', rzekły miliony tych samych osób wraz z kolejną cyfrą wskakująca na kalendarz lub za życiowy kołnierz. I nie na w tym nic dziwnego, gdyż każdy po dłuższym okresie zasiedzenia lub życiowej stagnacji wypatruje głodnym wzrokiem nadchodzących zmian. Dodatkowa cyfra lub okrągła rocznica skutecznie motywują do pomysłów, lecz im większy ''przebieg'', tym pole do wprowadzania radykalnych zmian skutecznie maleje. Ciągłe zmagania z wolnym czasem, finansami, obowiązkami oraz mniej lub bardziej skutecznym dzieleniem życia między siebie a znajdujących się w naszym otoczeniu bliskich nie jest łatwym zadaniem. Często chaos i niechlujna bieganina wkradają się w naszą codzienność, odbijając się ''niezdrową czkawką'' na najbliższych. Dlatego moim hasłem na najbliższy 2026 rok będzie ''ARANŻACJA PORZĄDKU''. Tak, stopniowe poskramianie tego burdelu na kółkach, który sam sobie podpiąłem pod moje życiowe chomąto. Dopi...